Descrición

Unha carta datada en 1810 narra a vontade do autor de que a obra pertencese á catedral, aínda que previamente a ofrecera á Real Academia de Bellas Artes de San Carlos de México. Gregorio Ferro —un dos principais pintores que traballaron directamente para a Catedral— estudou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, onde inicialmente se formou no barroco; pero, tras coñecer a obra de Mengs, sumouse ao neoclasicismo, sendo este óleo un dos primeiros que realiza neste novo estilo.

Representa o momento narrado no Evanxeo de san Xoán no que Cristo lle perdoa á muller adúltera no templo, unha vez que se retiraron os fariseos (Xn 7:53-8:11). Ferro engadiu unha innovación á escena, pois amosou as letras que Xesús tería escrito no chan antes de falar, algo que dista da representación tradicional na que Cristo permanece anicado escribindo. A escena ten lugar nun templo con columnas salomónicas, cunhas escaleiras dispostas diante delas na parte esquerda, que agudizan as liñas de fuga da perspectiva frontal da obra. A composición caracterízase por unha disposición equilibrada das figuras, que xiran, xesticulan e dialogan de maneira teatral, xerando diferentes planos na escena. Ferro destaca pola calidade do seu debuxo, o que lle imprime gran serenidade e equilibrio á escena, e resalta tamén no modelado e na solidez coa que define cada grupo. Destacan no centro as figuras de Xesús, vestido cun manto azul cobalto, e da muller e o fariseo, de carmín.

Como sinalaron López Vázquez e Fernández Castiñeiras, a composición é un claro exemplo dos principios plásticos neoclásicos: un escenario delimitado polas columnas, que se abre no lado esquerdo, e no que as figuras se agrupan de maneira que poden ser estudadas de forma independente, sen necesidade de interacción explícita entre elas. Así e todo, a paleta cromática é máis vibrante e rica que nos seus traballos anteriores, o que nos fala da persistencia da proximidade co barroco italiano.