Descrición

Trátase do último grande encargo pictórico realizado na catedral compostelá, neste caso, en relación cun novo altar xacobeo para o Ano Santo de 1920 que estaba situado na capela de Sancti Spiritus.

Tras a retirada do coro da nave maior, trasladouse a esta capela o retablo da Virxe da Soidade, o que obrigou ao tríptico a deambular por diversos espazos da catedral e a deteriorarse gravemente ata a súa restauración en 2019.

No tríptico, Juan Luis, que se atopaba nos seus anos de apoxeo, na década dos 20 do século XX, demostrou os seus fondos coñecementos dos mestres primitivos italianos e, tamén, da arte das vangardas, sobre todo, do impresionismo e o simbolismo prerrafaelista.

Na táboa central represéntase a Chegada do Espírito Santo, seguindo o relato dos Feitos dos Apóstolos. A escena está centralizada por María, entronizada nunha arquitectura neogótica, que se atopa acompañada de once apóstolos: seis a un lado e cinco ao outro. En primeiro plano están san Pedro e san Xoán: o primeiro, vestido con capa de cor mostaza e o rostro barbado; mentres que san Xoán, de vermello, aparece representado imberbe e con cabelo longo.

Do resto dos apóstolos, malia estaren individualizados en rostros, actitudes e vestimenta, só se distingue a Santiago o Maior polas vieiras bordadas na súa capa. Son testemuñas da chegada do Espírito Santo en forma de pomba nimbada. Ao fondo aparece representada unha frondosa paisaxe.

Na táboa da esquerda disponse santa Isabel de Portugal, portando nas súas mans unha coroa sobre un coxín, co Pórtico da Gloria de fondo e, na dereita, san Francisco de Asís; ambos os dous santos relacionados coa peregrinación a Compostela, que servirían de referencia para os novos peregrinos xacobeos.