A Igrexa de San Martiño Pinario, situada en Santiago de Compostela, é unha das grandes xoias do patrimonio galego. A súa orixe remóntase ao século IX, cando os monxes beneditinos se establecen preto do sepulcro do Apóstolo Santiago. Ao longo dos séculos, o templo foi evolucionando arquitectónica e artisticamente ata converterse nun referente do barroco galego, cunha nave de gran altura, un retablo maior impoñente e unha cúpula inspirada na da catedral de Granada.

As obras comezaron en 1590, baixo o deseño de Mateo López, e a igrexa foi consagrada en 1648. Posteriormente, arquitectos coma Bartolomé Fernández Lechuga, José Peña de Toro ou Fernando de Casas Novoa completaron e enriqueceron o edificio. No seu interior destaca un patrimonio artístico excepcional, con retablos e esculturas de autores como José Ferreiro, Manuel de Leis ou José Gambino, que amosan a transición entre o barroco e o neoclásico.

Entre as obras máis salientables están as imaxes de San Rosendo e San Pedro de Mezonzo, a cadeiría do coro feita por Mateo de Prado e a capela da Virxe do Socorro. San Martiño Pinario é, sen dúbida, un dos espazos relixiosos máis fermosos e significativos de Galicia.